ان زمان که لبریز از عشق تو می شوم به دنیایی خاموش راه می یابم که روشنایی هزاران خورشید را دارد و دریایی در آسمانش گسترده است.ان هنگام تب و تاب زندگی خاموش گشته ناپاکی ها زدوده می شوند و من سرشار از سرورم چرا که به حضور تو رسیده ام.

هفت قرنی می شود که هفت کبوتر سفید از سرزمینی دور به پرواز درآمده اند و پروازکنان، آهنگ قله کوهی بلند و پوشیده از برف را داشته اند.یک مرد از هفت مردی که پرواز را می پایید گفت: برروی بال کبوتر هفتم خالی سیاه می بینم و امروز، مردم در آن سرزمین از هفت کبوتر سیاهی سخن می گویند که در زمانی قدیم به قله کوه فرو پوشیده از برف به پرواز درآمده بود.

به کنار تپه ی شب رسید.

با طنین روشن پایش آیینه ی فضا شکست.

دستم را در تاریکی اندوهی بالا بردم

و کهکشان تهی تنهایی را نشان دادم،

شهاب نگاهش مرده بود.

غبار کاروان ها را نشان دادم

و تابش بیراهه ها

و بیکران ریگستان سکوت را،

و او

پیکره اش خاموشی بود.

لالایی اندوهی بر ما وزید.

تراوش سیاه نگاهش با زمزمه ی سبز علف ها آمیخت.

و ناگاه

از آتش لب هایش جرقه ی لبخندی پرید.

در ته چشمانش، تپه ی شب فرو ریخت.

و من،

در شکوه تماشا، فراموشی صدا بودم.

«انسان به مسائل بسیاری می اندیشد. او با خود می پندارد که بهترین است، اما او همیشه چندین وجود دارد و تا هنگامی که یگانه شده است، قادر به دریافت و درک درست خویشتن نیز نیست.»

جبران این هفت شخصیت را به ترتیب زیر نام گذاری می کند:

«وجود منفی، که پر از احساسات است و با گذشت هر روز درد خود را تجدید می کند و با فرا رسیدن شب به خلق اندوه می پردازد. وجود شاداب، وجود احساسی، وجود سرکش، وجود در حال رنج از احساس شرمندگی و وجود متفکر که همگی در برابر این دیوانه صف کشیده اند. با این وجود، وجود هفتم قادر است تا به تماشای آشوب شش وجود دیگر بنشیند.»

من و ساحل معشوق همدیگریم

باد ما را از یکدیگر جدا و به هم متصل می کند

من از پشت شفق می آیم

تا نقره فام کف موج را با طلایی شن ساحل درآمیزم

و با رطوبت خود، آوای محبت را برای معشوقم سر می دهم

و او مرا تنگ در سینه ی خود می فشارد

شبها ترنم دلتنگی ام را زمزمه می کنم

و او مرا در آغوش می گیرد.

دریچه ی باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است.

اما، بال از جنبش رسته است.

وسوسه ی چمن ها بیهوده است.

میان پرنده و پرواز، فراموشی بال و پر است.

در چشم پرنده قطره ی بینایی است:

ساقه به بالا می رود. میوه فرو می افتد. دگرگونی غمناک است.

نور، آلودگی است. نوسان، آلودگی است. رفتن، آلودگی.

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.

چشمانش پرتو میوه ها را می راند.

سرودش بر زیر و بم شاخه ها پیشی گرفته است.

سرشاری اش قفس را می لرزاند.

نسیم، هوا را می شکند: دریچه ی قفس بی تاب است.

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم......

پدر دوستت دارم و قلبم برای تو می تپد پس بمان تا آخرین لحظه.

روز پدر رو به همه ی پدرای خوب و مهربونتون تبریک می گم.....روزشون مبارک.

تو در برابر خورشید روز آزاد هستی و در پیشا پیش مهتاب و ستارگان شب،آزادی.

تو آن جا که،هیچ خورشیدی و مهتابی و ستاره ای نیست آزادی.و حتی آن گاه که دیدگانت را به همه ی هستی فرو می بندی.

اما تو بنده ای برای آن کس که،دوست داری به این که تو باشی که دوستش می داری.

و تو بنده ی آنی که تو را دوست دارد برای این که اوست که، دوستت می دارد.